Anke is therapeut en orthopedagoog en woont met haar gezin in Ubbergen. Met een drukke baan in de hulpverlening en een volle agenda zocht ze een pauzemoment voor zichzelf. Inmiddels was ze er al meerdere keren. Hieronder vertelt ze zelf over haar weekenden.
“De stilte die ik nodig had”
Ik ben Anke, therapeut en orthopedagoog, woonachtig in Ubbergen, een klein dorp nabij Nijmegen. Samen met mijn man en twee kinderen verhuisde ik elf jaar geleden vanuit de drukte van Rotterdam naar de rust van dit dorpje in de natuur.
Verlangen naar ontspanning en rust
Als kostwinner van ons gezin, met een drukke baan als hulpverlener én als begeleider van gezinshuizen, draag ik veel verantwoordelijkheid. Bovendien heb ik een roerige jeugd gehad waarvan ik soms nog de gevolgen voel. De combinatie van mijn verleden en mijn intensieve werk deed me verlangen naar momenten van ontspanning en rust.
Met een agenda die altijd vol staat, een eindeloze to-do lijst en het constante gevoel dat ik iets “moet”, zocht ik naar een pauzemoment voor mezelf. Zo kwam ik bij het Slow Living Weekend van Karlijn terecht. Omdat ik in Ubbergen woon, was het letterlijk een thuiswedstrijd. Die lage drempel maakte het makkelijker om de stap te zetten.
Een letterlijke pauzeknop
Wat het Slow Living Weekend voor mij zo bijzonder maakt, is dat het een letterlijke pauzeknop is voor mijn drukke leven. Alle andere dingen worden even stilgezet. De zorg voor de kinderen stopt, de aandacht voor mijn man stopt en de zorg voor cliënten stopt. En wat misschien nog wel belangrijker is: er ontstaat ruimte voor mijn eigen emoties, waar ik in het dagelijkse leven verbazingwekkend weinig tijd voor maak.
Tijdens zo’n weekend valt alle afleiding en vermijding weg. Je bent dan echt met jezelf. En dat is niet altijd gemakkelijk. Ik heb daar ook wel echt rauw verdriet gevoeld om het overlijden van mijn moeder en om dingen die ik vroeger heb meegemaakt. Maar het bijzondere is: in de omgeving die Karlijn creëert, mag dat er allemaal zijn.
“Heb je iets nodig?”
Ik herinner me nog levendig hoe ik tijdens mijn tweede weekend tijdens een stiltewandeling onophoudelijk moest huilen. Hoewel ik zelf oordeelde dat dit gênant was, liet Karlijn dat oordeel volledig achterwege. Ze checkte alleen of het oké ging, en toen we later een stilte-pauze hadden, kwam ze naar me toe en vroeg: “Heb je iets nodig?” Toen ik om een knuffel vroeg, gaf ze die zonder aarzeling. Dat was een helend moment, een breekpunt in het omgaan met mijn eigen verlies en verdriet.
De stilte in de ochtend tot de lunch, de maaltijden in stilte, de meditatieoefeningen: ze zetten me aan tot reflectie, tot nadenken en voelen. En de magische stem van Kelsey die ’s avonds komt zingen, brengt altijd tranen bij iedereen.
Wat hebben deze weekenden me gebracht?
Rust in de rest van mijn leven. Extreem veel eigenlijk. Tijdens het eerste weekend besloot ik een baan op te zeggen. Het jaar daarna besloot ik juist een nieuwe baan te nemen. Ik ben gaan inzien waar ik als kind behoefte aan had maar niet kreeg.
En afgelopen september was ik er weer, en toen ervoer ik voor het eerst een soort verbaasde rust. Ik realiseerde me: er zijn geen grote bergen meer die ik moet bevechten. Deze weekenden hebben me niet alleen laten zien wat er nog zat, maar ook de motivatie gegeven om er iets mee te doen, omdat ik heb geleerd dat het oké is dat die emoties er zijn.
Introverter dan ik dacht
Sinds het eerste weekend ben ik meer bezig met meditatie en heb ik meer zelfcompassie ontwikkeld. Ik doe nu vaker dingen in mijn eentje, zoals maandelijks naar de sauna gaan. En dat doe ik zonder schuldgevoel. Door de Slow Living Weekenden heb ik ontdekt dat ik eigenlijk veel introverter ben dan ik dacht. Ik heb wel een grote mond en ben graag haantje de voorste, maar ik heb echt oplaadtijd nodig. Dat ik hierachter ben gekomen én ernaar kan handelen zonder schuldgevoelens, dat heeft dit weekend teweeggebracht.
Voor wie nog twijfelt
Tegen iedereen die nog twijfelt, zou ik willen zeggen: “Het is een cadeautje om gedwongen op pauze te zetten, zodat je echt met jezelf bezig mag gaan. Je bent het echt waard om gewoon even drie dagen bij jezelf te zijn. Het ergste wat kan gebeuren is dat je je drie dagen verveelt. En het mooiste wat kan gebeuren is dat je jezelf gewoon leert kennen en er op een iets andere manier uitkomt dan dat je erin gaat.”
Ben jij ook toe aan een pauzeknop voor jezelf?
Lees hier meer over het Slow Living Weekend.
